دوستان عزیز تر از جان!

 

سلام این پست رو میذارم چون یه سری آدمای اطرافم خیلی عزیزن و ازشون خیلی کمک می گیرم و این کمک کاملا بدون هیچ گونه چشم داشتی هست.

در واقع این هارو مینویسم که یادم نره این محبت هارو… این موضوع نمیدونم از چه جهت صورت می گیره ولی ازینکه هنوز خودم نتونستم این طوری باشم ناراحتم! اینکه این دوستای عزیز اطرافم بهم کمک می کنن من رو تا حدی هم شرمنده می کنه. در واقع مشکل اینجاس حس می کنم که باید این محبت هارو جبران کرد ولی خب هیچ دیدی بابت این موضوع ندارم!

این کار اونها در واقع خیلی با ارزشه … از خیلی جهات. من اگه بخوام برای حالت خودم بگم در اینجاست که مثلا من تو دوران مدرسه از نداشتن راهنما به شدت اذیت شدم و این موضوع من رو تو کار هایی که دوست داشتم انجام بدم عقب نگه داشت! قطعا قطعا بودن این افراد توی زندگی من خیلی خیلی زیاد موثر بوده و در واقع خیلی از آینده ی من رو خواهد ساخت. واقعا از ته دل امیدوارم بتونم این محبت های بزرگشون رو به خوبی پاسخ بدم و اینکه بتونم مثل خودشون انقدر خوب باشم!

در کل خیلی خیلی زیاد عزیزید!!!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *